Wieś w drugiej połowie XVI wieku położona była w powiecie gąbińskim ziemi gostynińskiej województwa rawskiego, wchodząc w skład latyfundium gnieźnieńskiegoMazowsze w drugiej połowie XVI wieku ; Cz.1, Mapa, plany, Warszawa 1973, k. 4.Jerzy Topolski, Rozwój latyfundium arcybiskupstwa gnieźnieńskiego od XVI do XVIII w., Poznań 1955, s. 38.. Miejscowość odnotowana została w historycznych dokumentach podatkowych. Pleban miał we wsi dwór wraz z ogrodem i spichrzem. Znajdowały się w niej także dwa place dla wikariuszów oraz 4 place dla zagrodników, którzy płacili czynsz po 20 groszy. Mieszkańcy płacili dziesięcinę. Z łanów kmiecych chłopi płacili dziesięcinę kanonikom łowickim, a z łanów sołtysich i zagrodników siedzących na rolach kościelnych płacono plebanowi, który pobierał 1,5 groszy mesznego od łanu.
Po rozbiorach Polski wieś znalazła się w zaborze rosyjskim, wchodząc w skład księstwa łowickiego. Miejscowość jako wieś leżącą w gminie Jeziorko w parafii Złaków szeroko opisał XIX-wieczny Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. W 1827 znajdowało się w niej 76 domów, w których mieszkało 478 mieszkańców. W 1895 roku w miejscowości znajdował się murowany kościół, szkoła początkowa oraz 69 domów z 700 mieszkańcami.