Charakterystyczne dla stylu Hoppera są obrazy Soir Bleu (1914), Dom przy torach kolejowych (1925), Automat (1927), Wczesny niedzielny poranek (1930), Pokój w Nowym Jorku (1932), Biuro w nocy (1940), Nocne marki (Nighthawks, 1942), Poranne słońce (1952) czy Nowojorskie biuro (1962).
Wewnętrzne wyciszenie, lakoniczność motywów i sugestywność wizji przy jednoczesnej oszczędności środków wyrazu sprawiają, że przedstawiani przez Hoppera ludzie i rzeczy zdają się istnieć poza realnym czasem i przestrzenią, co nadaje jego obrazom niemal metafizyczny charakter. Austriacki pisarz Peter Handke łączył jego pejzaże z metafizycznymi pustymi placami ChiricoRolf G. Renner: Edward Hopper. 1882-1967. Przetwarzanie rzeczywistości. – Wydawnictwo Taschen, 2002, s. 9. i opustoszałymi miejskimi dżunglami w poświacie księżyca stworzonymi przez Maxa Ernsta oraz z obrazem Królestwo świateł II René Magritte’a.
Za życia Hopper protestował przeciwko przyporządkowywaniu go do nurtów narodowego i sentymentalnego, obecnych w sztuce amerykańskiej w latach 30., w dobie kryzysu ekonomicznego. „Ja reprezentuję tylko siebie samego”María Bolaños Atienza: Jak czytać sztukę. – Warszawa: Wydawnictwo Skarbnica Wiedzy, 2007 , s. 186. – mówił.