Rok później w Paryżu pojawił się Amedeo Modigliani, uchodzący za jednego z najbardziej znanych bywalców paryskiego świata artystycznego.
Dowodem na bliską zażyłość malarzy z tej grupy są pozostawione portrety przyjaciół z tego kręgu. Gottlieb wykonał portret ówczesnemu krytykowi Salmonowi, Kramsztyk uwiecznił Gottlieba, Zaka, Kislinga. Z kolei Zak – Gottlieba, Gwozdeckiego, Kramsztyka, Merkla. Amedeo Modigliani namalował Indenbauma, Foujitę, Lipchitza z żoną, Kislinga, Krémègme'a, Riverę, Soutine'a czy marszanda Zborowskiego; Chaim Soutine np. Indenbauma, a Maria Marevna wykonała m.in. zbiorowy portret artystów związanych z Montparnasse.
Polacy i École de Paris Spośród wielu przebywających wtedy w Paryżu Polaków tylko pewna część należała do École de Paris, np. Jan Wacław Zawadowski, który znał wielu artystów tego środowiska oraz Modiglianiego, po którego śmierci przejął pracownię. Inni Polacy to Włodzimierz Terlikowski (Vladimir de Terlikowski) i Gustaw Gwozdecki. Przed wybuchem II wojny światowej przyjechali do Paryża Jankiel Adler i Sasza Blonder – twórca Grupy Krakowskiej, lecz ponieważ środowisko École de Paris praktycznie wtedy już nie istniało, trudno zaliczyć ich do tej grupy.