102–103.
Od 1966 roku z drobnymi przerwami przez dość długi okres istniała koalicja liberałów z Partii Centrum, socjaldemokratów i DZNF. Koalicja nie miała oparcia we wspólnych programach; dokumenty zgłaszane przez Komunistyczną Partię Finlandii (wchodziła w skład DZNF) były odrzucane przez socjaldemokratów. Jednym z powodów zbliżenia socjaldemokratów do komunistów i liberałów było pogorszenie stosunków na linii konserwatyści-centrolewica. Po 1975 kontynuowano sojusz socjaldemokratów z DZNF. Głównym rywalem centrolewicy był partie skrajnej prawicy – Partia Konstytucyjna i Związek Chrześcijański oraz skrzydła prawicowe Szwedzkiej Partii Ludowej i Koalicji Narodowej. Do pewnego zdystansowania się socjaldemokratów od Partii Centrum i Liberalnej Partii Ludowej doszło pod koniec lat 70. na skutek wzrostu w tych partiach tendencji konserwatywnych domagających się wyjścia z rządu współtworzonego przez lewicęPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 103–105. Socjaldemokraci odeszli z rządu w 1979 roku gdy wybory wygrała prawicowa Koalicja Narodowa.