Rozporządzenie mówiło wprost, iż w stosunkach publicznych wolno używać nazw miejscowości jedynie w brzmieniu urzędowym, ustalonym w trybie tego rozporządzenia. W 1948 r. rozciągnięto ten zapis również na obiekty fizjograficzne.
Historia problemu Wahania w pisowni tych nazw mają bardzo długą tradycję, sięgającą okresu międzywojennego, tylko PKP niezależnie od aktualnych poglądów i przepisów stosowało nazwy stacji kolejowych bez łącznika. Po II wojnie światowej, ustalając polskie nazewnictwo na Ziemiach Odzyskanych, wprowadzono szereg wieloczłonowych nazw miejscowości pisanych bez łącznika, np. Cieplice Śląskie Zdrój. Zapewne pod tym wpływem analogiczną pisownię stosowano również do innych miejscowości.
Pisownia z łącznikiem została wprowadzona uchwałą Komitetu Językoznawstwa PAN z 20 stycznia 1956 r. i uwzględniona w XII wydaniu Pisowni polskiej PAN z 1957 roku, gdzie zalecono, aby w nazwach miejscowych składających się z dwóch członów wyrażonych rzeczownikami stosować łącznik, np. Warszawa-Okęcie, Warszawa-Praga, Kraków-Prokocim, Piwniczna-Zdrój. Zasada pisowni z użyciem łącznika w nieco innym sformułowaniu znalazła się również m.in. w Słowniku ortograficznym języka polskiego M. Szymczaka (I. wyd.