Rokowanie W miastenii jest bardzo zróżnicowane. U niektórych pacjentów (około 15%, więcej w miastenii ocznej) dochodzi do samoistnej remisji. W przełomie miastenicznym złe (5–10% ryzyko śmierci przy prawidłowym i szybkim leczeniu).
Dziedziczenie Miastenia gravis nie jest uznawana za chorobę dziedziczną w klasycznym znaczeniu. Większość przypadków ma charakter nabyty i wynika z nieprawidłowej reakcji układu odpornościowego, który wytwarza przeciwciała skierowane przeciwko elementom złącza nerwowo-mięśniowego. Choroba nie jest zatem przekazywana potomstwu według prostego schematu dziedziczenia.
Czynniki genetyczne mogą jednak wpływać na predyspozycję do rozwoju chorób autoimmunologicznych. Osoby, u których w rodzinie występują choroby o takim podłożu, mogą być bardziej podatne na zachorowanie, choć sama obecność rodzinnego obciążenia nie oznacza, że miastenia się rozwinie.
Historia Pierwsze medyczne opisy miastenii pochodzą z XVII wieku. Chorobę opisywali Thomas Willis w 1672 i Samuel Wilks w 1877. Pod koniec XIX wieku poznano symptomatologię choroby, za sprawą prac Wilhelma Erba, Samuela Goldflama i Hermanna Oppenheima.