W myśl tej zasady można wybrany fragment pogrubić, podkreślić, pokolorować, napisać kursywą, zmienić krój czcionki, użyć spacjowania, zastosować wersaliki czy kapitaliki albo zaznaczyć jeszcze inaczej – ale nie należy łączyć tych metod. Sytuacja taka ma miejsce również wówczas, gdy dany fragment tekstu jest wyróżniony innymi znakami pisarskimi, na przykład wzięty w cudzysłów, ujęty w myślniki, poprzedzony dwukropkiem albo wyrażeniem typu „tak zwany” lub jego skrótem („tzw.”). Wtedy także nie ma potrzeby nadawania mu dodatkowych formatowań.
Stosowanie zasady unikania podwójnych wyróżnień ma szereg wyjątków i nie należy używać jej bezwzględnie. Jest ona zaleceniem dobrej praktyki typograficznej, a wszelkie odchodzenie od niej powinno być świadome, a co ważniejsze – uzasadnione. Nie zabrania ona stosowania formatowań nakładających się na siebie, a jedynie sugeruje, aby ich nie używać w nadmiarze, co w przeważającej większości sytuacji oznacza, że zupełnie wystarczające są formatowania pojedyncze, a nierzadko w ogóle nie trzeba tych formatowań stosować – o ile możliwe jest uzyskanie wystarczającej jasności merytorycznej tekstu najprostszymi środkami, czyli położeniem lub dodatkowymi znakami.