Jednostka ognia – określona i ustalona liczba sztuk amunicji przydzielona na jednostkę broni, wyposażenia indywidualnego (lub grupowego), pojazdu bojowego lub zestawu rakietowego. Zazwyczaj równała się liczbie jarzm amunicyjnych, pojemności taśm lub magazynków (choć nie zawsze). Definicja ta obowiązywała w Układzie Warszawskim.
Jednostka ognia to norma przeciętnego zużycia amunicji na dobę walki (według definicji stosowanych w WP II RP). Definicja ta jest tożsama z definicją DOS (Day of supply) stosowanego w NATO.
Przykłady jednostek ognia Broń strzelecka karabinek AKM (7,62 mm kbk AK, AKM, AKMŁ, AKMS i AKMSŁ) 7,62 mm nb wz. 43 z poc. PS - 255 nb 7,62 mm nb wz. 43 z poc. T45 - 45 nb Razem - 300 naboi (nb) karabin maszynowy PK (7,62 mm km PK, PKM, PKMN - dot. również ustawionych na obrotnicy Star-266) 7,62 mm nb kb z poc. PS - 700 nb 7,62 mm nb kb z poc. ZB-46 - 100 nb 7,62 mm nb kb z poc. T46 - 200 nb Razem - 1000 naboi karabin maszynowy PKS (7,62 mm km PKS, PKMS i PKMSN) 7,62 mm nb kb z poc. PS - 1400 nb 7,62 mm nb kb z poc. ZB-46 - 200 nb 7,62 mm nb kb z poc. T46 - 400 nb Razem - 2000 naboi czołgi PT-76 - 40 nabojów do działa i 1000 naboi do karabinu maszynowego T-34/76 - 100 nabojów do działa i 3150 naboi do karabinu maszynowego T-34/85 - (czołg średni T-34M2 z 85 mm armatą czołgową wz.