kategorii finansowej z aktywów i pasywów) lub pomiędzy sprawozdaniami (np. kategorie finansowe z rachunku zysków i strat i bilansu). Typowym przykładem pierwszego zdarzenia jest analiza kapitału obrotowego, drugiego choćby zestawienie ze sobą tempa zmian przychodów ze sprzedaży oraz aktywów obrotowych.
Określenie źródeł finansowania majątku W przypadku określania źródeł finansowania majątku wyznacza się i interpretuje wielkości kapitałów: własnego, stałego i obrotowego netto.
Kapitał własny jest różnicą między wielkością pasywów ogółem, a zobowiązaniami ogółem i zalicza się do niego m.in. udziały lub akcje właścicieli, wyniki finansowe przedsiębiorstwa oraz kapitały zapasowe i rezerwowe. Kapitał własny to środki będące własnością przedsiębiorstwa, które w założeniu mają przynosić dochód w postaci wartości dodanej.
Kapitał stały, zwany inaczej kapitałem długoterminowym, stanowi sumę kapitału własnego oraz zobowiązań długoterminowych, które interpretuje się jako długoterminowe zaangażowanie kapitałów obcych w działalność przedsiębiorstwa.