Notowano również Langewesin (1361 r.), Longum Pratum (1376 r.), Langewezen (1478 r.), villa Langewisse (1486 r.), Langewiese lub Langenwiesen (od 1578 r.), Langewiese (od połowy XIX wieku) oznaczają "długą łąkę". Po II wojnie światowej Komisja Ustalania Nazw Miejscowości ustaliła obecną nazwę Długołęka.
Historia Długołęka powstała w połowie XIII wieku. Na początku XIV wieku dzieliła się na 2 części: rycerską, połączoną ze Szczodrem oraz drugą, stanowiącą uposażenie biskupstwa wrocławskiego. Wieś poniosła duże straty w czasie wojny trzydziestoletniej (1618–1648). W latach 30. XVII wieku chłopi musieli chronić się w lasach i żyć w ziemiankach. Pod koniec wojny we wsi ocalało jedynie 8 ludzi. Odbudowa Długołęki po wojnie trwała bardzo długo. U schyłku XVII w. na granicy Długołęki i Szczodrego powstała karczma nazwana karczmą przydrożną w Długołęce. Później została wcielona do Szczodrego. W roku 1785 w części należącej do księstwa oleśnickiego, gdzie znajdował się kościół i katolicka szkoła, mieszkało 147 osób i było 18 gospodarstw. W roku 1810 część Długołęki, która od XIV wieku stanowiła uposażenie biskupa wrocławskiego, przeszła na własność króla pruskiego.