W 1961 roku Perec rozpoczął pracę w bibliotece w Laboratorium Badań Neurofizjologicznych i dołączył do Szpitala Saint-Antoine jako archiwista, było to nisko opłacane stanowisko, które zachował aż do 1978 roku. Duży wpływ na twórczość literacką Pereca miała grupa OuLiPo, do której dołączył w 1967 roku. Wtedy też poznał Raymonda Queneau, założyciela OuLiPo. Perec dedykował mu swoją książkę Życie instrukcja obsługi (Queneau zmarł, zanim została opublikowana).
W 1981 roku, podczas pobytu w Australii, pracował nad niedokończoną powieścią 53 dni. Wkrótce po powrocie z Australii, jego stan zdrowia pogorszył się. Perec był nałogowym palaczem ze zdiagnozowanym rakiem płuc. Rok później zmarł. Jego prochy znajdują się w kolumbarium na cmentarzu Père-Lachaise.
Twórczość Perec jest uważany za najważniejszego eksperymentatora formalnego w literaturze II połowy XX wieku. Udanie łączył wątki autobiograficzne (jak w Rzeczach) z eksperymentami (najbardziej skrajny przykład to Zniknięcia), zachowując przy tym zwartą, logicznie zamkniętą, fabułę dzieła. Przyjęta przez Pereca koncepcja literatury powoduje olbrzymie problemy przy przekładzie – niektóre z jego utworów mogą funkcjonować praktycznie jedynie w języku francuskim, niemniej z bogatego dorobku pisarza przetłumaczono na język polski większość jego kluczowych utworów.