Johannes Georg Bednorz (ur. 16 maja 1950 w Neuenkirchen) – niemiecki mineralog i fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1987 za odkrycie nadprzewodnictwa wysokotemperaturowego w tlenkach metali.
Życiorys Urodził się jako czwarte i ostatnie dziecko pochodzących z Lublińca Śląskie Antoniego i Elisabeth Bednorzów. Uzyskał stopień doktora na Politechnice Federalnej w Zurychu, jego dysertacja dotyczyła wzrostu kryształów perowskitowych w roztworze stałym, jej promotorami byli prof. Heini Granicher oraz prof. Karl Alexander Müller, późniejszy laureat Nagrody Nobla z fizyki. Od roku 1983 zajmował się poszukiwaniem właściwości nadprzewodzących w tlenkach metali. W 1982 roku rozpoczął pracę dla IBM.
W roku 1987, za odkrycie wysokotemperaturowego (powyżej 35 K) nadprzewodnictwa w tlenkach metali (Ba-La-Cu-O), otrzymał (wspólnie z K.A. Müllerem) Nagrodę Nobla. Nagroda została przyznana w najkrótszym czasie od odkrycia.
Był pracownikiem naukowo-dydaktycznym münsterskiej uczelni, w której uzyskał tytuł zawodowy magistra, Politechniki Federalnej w Zurychu, oraz w IBM Zurich Research Laboratory gdzie zajmował się otrzymywaniem i badaniem nowych materiałów.