W latach 1645–1647 napisał wielki epos o obronie Szigetváru, a w następnych latach opublikował szereg rozpraw, w których wzywał do jedności narodowej i do poświęcenia prywaty w imię wolnej ojczyzny.
Zrinski był również jednym z najzdolniejszych dowódców i pierwszych węgierskich teoretyków wojskowości. Propagował konieczność utworzenia stałej węgierskiej siły zbrojnej, opartej głównie na szerokich masach chłopskich, mieszczańskich i hajdukach. W 1651 roku opracował plany wojny wyzwoleńczej z Turkami, jednak kiedy wojna taka rzeczywiście wybuchła w 1663 roku, dwór wiedeński oskarżył właśnie Zrińskiego o jej sprowokowanie.
Po „haniebnym” pokoju z Turkami w Vasvár w 1664 roku nie poparł stronnictwa Franciszka Wesselényiego, skłonnego szukać zbliżenia z Turcją przeciwko Habsburgom. Starał się związać sprawę niepodległości Węgier z antyhabsburskim kursem króla Francji Ludwika XIV, jednak w trakcie dyskretnych rokowań z posłem francuskim zginął nagle w wypadku podczas polowania.
Na jego cześć nazwano węgierską haubicę szturmową z okresu II wojny światowej 40/43.M Zrínyi II.
Bibliografia Felczak Wacław: Historia Węgier, wyd. Zakład narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1983, .
Kategoria:Węgierscy wojskowi Kategoria:Węgierscy pisarze Kategoria:Odznaczeni Orderem Złotego Runa Kategoria:Banowie Chorwacji Kategoria:Zabici przez zwierzęta Kategoria:Urodzeni w 1620 Kategoria:Węgierska szlachta Kategoria:Zmarli w 1664
ca:Miklós Zrínyi