Historia W literaturze wymieniana jako wieś należąca do grodu w Leżajsku. W 1515 i w 1589 należała do starostwa zamechskiego. Z wyników lustracji królewszczyzn z 1564/65 wiadomo że było tu 26 kmieci osiadłych na prawie wołoskim (czyli nie płacili czynszu, a jedynie winni byli oddawać daninę w naturze), ponadto 7 zagrodników, 1 karczmarz. Stała także ówcześnie, drewniana cerkiewka prawosławna, młyn wodny, „niedawno zbudowany" staw rybny na rzeczce Lubini. Dochód ogólny z wsi wynosił wówczas 100 zł 19 groszy 12 denarów rocznie. W nagrodę zwycięstwa pod Byczyną w 1589 roku, wraz z całym starostwem zamechskim przeszła na dziedziczną własność kanclerza Jana Zamoyskiego. W tym samym roku włączono wieś do nowo utworzonej Ordynacji Zamojskiej, do której należała do XIX w. W r. 1792 wymieniano ją w ordynackim kluczu zamechskim.
Według spisu miast, wsi, osad Królestwa Polskiego z roku 1827 Babice liczyły 142 domy oraz 754 mieszkańców. W końcu XIX w. było tu już 313 domów. W r. 1879 funkcjonował tu także browar ordynacki.
W okresie międzywojennym wieś była siedzibą gminy Babice, zajmującej obszar 9210 ha i liczącej 7338 mieszkańców, była pobliska Obsza. Według spisu powszechnego z roku 1921 Babice liczyły 111 domów i 830 mieszkańców, w tym 18 Żydów i 585 Ukraińców.