W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.
Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej. Białcz należał do okręgu sierakowskiego tego powiatu i stanowił odrębny majątek, którego właścicielem był wówczas Józef Koszutski. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 124 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 9 dymów (domostw).
W XIX wieku Białcz znajdował się we władaniu Kaszutskich. To właśnie dla nich około roku 1880 wzniesiony został istniejący tu dwór. W roku 1889 jego właścicielami stała się rodzina Karczewskich. Od roku 1926 aż końca II wojny światowej właścicielem Białcza był Niemiec – dr Wilhelm Schlinke. Po II wojnie światowej ziemie, które należały do majątku Białcz zostały rozdzielone na drobne działki. Powstała tu Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna, a od 1961 roku zarząd nad majątkiem przejęło Państwowe Gospodarstwo Rolne.