W XVIII wieku, zapewne przed 1775 rokiem, Bądkowo przejął Kazimierz Krasiński, oboźny wielki koronny, poseł i marszałek sejmowy, także trybunalski. Za tezą tą, przemawia, liczna korespondencja z lat 1785-1796, którą pisali do Kazimierza, oficjaliści z Bądkowa m.in. Baltazar Bobiński, komornik ciechanowski. Z drugiej strony, ówczesną sukcesję dóbr bądkowskich potwierdzają, szerokie zainteresowania Krasińskiego, który posiadał w ziemi ciechanowskiej liczne dobra, w tym klucz krasnosielecki i płodownicki, a w ciągu swego życia nabywał wiele majątków, głównie na Mazowszu. Zatem, najprawdopodobniej, dopiero wtedy, czyli po 1775 roku, pobudowano pierwszy, niewielki dworek drewniany, z dachem gontowym i gankiem na osi. Miał służyć za mieszkanie dla oficjalistów dworskich, doglądających interesów kolejnych Krasińskich. W I połowie XIX wieku, nastąpiło powiększenie dworku o dobudówki o charakterze gospodarczym (kuchnia, spiżarnia, pokoje dla służby), powiększono piwnice i dostawiono drugi, drewniany ganek. Następnie, wszystkie ściany potraktowano gliną i pomalowano na biało, a sufit podbito deskami z otynkowaną podsufitką. Rozbudowę skromnego dworku, w obszerne siedlisko, wiąże się, z Dionizym Strzeszewskim, kolejnym, przynajmniej do 1847 roku, właścicielem rozległego majątku.