Bronikowo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kościańskim, w gminie Śmigiel.
Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od XIV wieku. Wymieniona pierwszy raz w dokumencie zapisanym po łacinie z 1397 pod nazwą „Bronkowo”, 1399 „Broncow”, 1402 „Bronckowo”, 1403 „Bruncowo”, 1434 „Broncowycze”, 1464 „Bronykowo”, 1524 „Bronice”.
W połowie XV wieku należała do powiatu wschowskiego Korony Królestwa Polskiego. Od 1423 było siedzibą własnej parafii. W 1510 odnotowano przynależność do dekanatu kościańskiego.
Miejscowość była wsią szlachecką należącą do lokalnych rodów szlacheckich i w wyniku zastawów, sprzedaży oraz dziedziczenia zmieniała wielokrotnie właścicieli. W 1397 odnotowano spór sądowy Wojciecha Barklińskiego z niejakim Ramszykiem o czwartą część Bronikowa oraz o całe Jeleniewo. Na przełomie XIV i XV wieku jako posiadacz ziemski we wsi odnotowany jest Gunter zwany Pradel. W 1423 odnotowano imiennie sołtysa Andrzeja byłego burmistrza. W latach 1434–73 właścicielem wsi był sędzia wschowski Jan Bronikowski (również zwany Bronkowskim). W 1453 miało miejsce rozgraniczenie pomiędzy wsią Bronikowo należącą do Jana Bronkowskiego a Machcinem, własnością kasztelana Rafała z Leszna. Usypano kopce graniczne pomiędzy majętnościami.