W mechanice konstrukcjiBogdan Olszowski, Maria Radwańska, Mechanika budowli, t.1-2, Kraków 2010, Wyd. Politechniki Krakowskiej wyróżnia się kratownice tworzące: układ płaski (kratownica płaska; np. wiązar dachowy) układ przestrzenny (kratownica przestrzenna; np. szkielet stalowy wieżowców, wież wiertniczych, stalowych słupów energetycznych, a także przestrzenne, dachowe układy kratowe).
Przykładem przestrzennej konstrukcji kratowej jest wieża Eiffla.
Zaletą tego rodzaju modelu konstrukcji jest zerowanie się sił poprzecznych oraz momentów zginających i skręcających w prętach. Niezerowe są wyłącznie siły osiowe. W kratownicach płaskich daje to redukcję liczby niewiadomych sił wewnętrznych o 2/3, a w kratownicach przestrzennych o 5/6 w stosunku do ram mających sztywne połączenia węzłowe.
Do wyznaczania sił osiowych w kratownicach stosuje się następujące metody: metoda sił (MS), metoda przemieszczeń (MP), przy czym MP jest bardziej uniwersalna, gdyż może być stosowana niezależnie od tego czy obliczana konstrukcja jest statycznie wyznaczalna, czy też niewyznaczalna.