Bitwa pod Himerą – starcie zbrojne w roku 480 p.n.e. między armiami Kartaginy i Syrakuz.
W starciu tym syrakuzańskie wojska dowodzone przez tyrana Syrakuz Gelona z rodu Dejnomenidów rozgromiły armię punicką pod wodzą Hamilkara, która oblegała Himerę. Wódz kartagiński poległ w bitwie.
Przebieg bitwy Głównym powodem kampanii (tzw. kampania sycylijska) Hamilkara była próba przywrócenia do władzy wypędzonego z Himery w roku 481 p.n.e. Terillosa, a także konieczność powstrzymania ekspansji doryckiego sojuszu Syrakuz, Geli i Agrigentum.
Liczba 300 tys. żołnierzy kartagińskich przewiezionych na 3000 statków, podawana w greckich źródłach (przez Herodota Dzieje VII, 165 i Diodora Biblioteka XI, 20, 1), jest w oczywisty sposób zawyżona; siły kartagińskie nie przekraczały 30 tys., aczkolwiek liczba 200 punickich okrętów wojennych jest prawdopodobna (Syrakuzy dysponowały podobną flotą). Armia inwazyjna złożona była z wielu nacji: Fenicjan, Libijczyków, Iberów, mieszkańców Sardynii i innych – jest to pierwszy znany przykład typowej później dla Kartaginy praktyki tworzenia mieszanych armii najemnych, co przeciwdziałać miało ewentualnym buntom. Kartagińczycy najprawdopodobniej nie mieli na celu podboju całej Sycylii, choć jest możliwe, że byli gotowi wykorzystać nadarzające się sposobności.