Maksymalne wartości obu tych energii są sobie równe, zatem:
gdzie: – przyspieszenie ziemskie, – przyrostem wysokości uzyskanym w wyniku maksymalnego wychylenia tarczy.
Lewa strona równania reprezentuje energię kinetyczną układu bezpośrednio po zderzeniu, zaś prawa – jego energię potencjalną w chwili, gdy jest ona maksymalna (a zatem przy największym osiąganym wychyleniu wahadła).
Łącząc obydwa powyższe równania, otrzymujemy:
Wysokość, na jaką wznosi się tarcza, można wyrazić poprzez maksymalny kąt wychylenia wahadła α, oraz długość jego ramienia Z trygonometrii:
Podstawiając powyższe do wzoru na prędkość pocisku, otrzymujemy:
Powyższy wzór pozostaje słuszny dla wychyleń nie większych niż kąt prosty.
Przybliżone rozwiązanie z pomiarem odchylenia poziomego W praktyce, wahadło jest często stosowane w warunkach, w których masa tarczy jest znacznie większa od masy pocisku, zaś kąt wychylenia – niewielkiRysunek zamieszczony powyżej jest jedynie ilustracją zachodzących procesów, zaznaczony kąt wychylenia jest znacznie większy niż w przypadkach rzeczywistych zastosowań..