W 1807 miejscowość wraz z częścią Wielkopolski znalazła się w granicach nowo utworzonego Księstwa Warszawskiego.„Napoleon i jego epoka w Wielkopolsce”, Anna Jabłońska, Dorota Matyaszczyk , XIV Europejskie Dni Dziedzictwa Kulturowego w Wielkopolsce 2006.
W XIX wieku Słownik geograficzny Królestwa Polskiego odnotował także miejscowość pod nazwą "Bytyń" oraz dwiema niemieckimi "Biten" oraz "Bithin". Wieś wówczas leżała w powiecie szamotulskim i liczyła wówczas 9 domów zamieszkanych przez 64 mieszkańców z czego 20 było ewangelikami, 26 katolikami, a 18 wyznawało judaizm. Słownik odnotował także we wsi 9 analfabetów. W XIX wieku miejscowość przeszła w wyniku małżeństwa na dwa pokolenia w ręce Gąsiorowskich – Bronisława i jego córki Heleny. Do rodu Niegolewskich Bytyń powrócił w XX wieku na drodze dziedziczenia..
W 1918 po zwycięskim dla Polaków powstaniu wielkopolskim miejscowość wraz z częścią Wielkopolski znalazła się w granicach II Rzeczpospolitej. W 1926 roku majątek Bytyń wraz z folwarkiem Witkowice obejmował 2146 ha, miał gorzelnię, krochmalnię i tartak. Do roku 1939 jego właścicielem był Andrzej Niegolewski.
W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Bytyń, po jej zniesieniu w gromadzie Kaźmierz.