Wieś została odnotowana w historycznych dokumentach prawnych, własnościowych i podatkowych. W 1266 była własnością książęcą płacącą dziesięcinę biskupowi wrocławskiemu. W roku 1305 oraz 1360 wymieniona w łacińskich dokumentach w tym samym charakterze, jako własność biskupstwa wrocławskiego. W 1441 źródła lokują miejscowość na ziemi ostrzeszowskiej i odnotowują podatek płacony przez mieszkańców z 22 łanów pól, a także pobór trzech grzywien z trzech karczm. W 1497 wieś została skonfiskowana Stanisławowi oraz jego żonie, a także bratu Jakubowi z powodu niestawienia się na wojnę. Ich dobra z nadania króla polskiego Jana I Olbrachta otrzymał szlachcic Piotr Zborowski. W 1498 w Kalinowej król potwierdził Janowi Zarembie nadanie dóbr rok wcześniej.
W początku XVI wieku wymienia ją Liber beneficiorum archidiecezji gnieźnieńskiej spisany przez Jana Łaskiego. W 1511 wieś leżała w powiecie ostrzeszowskim i liczyła 14 łanów. W 1638 we wsi wzniesiono filię kościoła w Bukownicy. W 1652 zbudowano nowy kościół filialny św. Marcina. W 1670 dziedzic wsi włączył role kościelne do swojego folwarku przez co stała się ona własnością szlachecką.