Od 1889 przebywał w Paryżu, skąd w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku pisywał do warszawskiego pisma „Wędrowiec”. W 1910 przeniósł się do Lwowa, gdzie do 1914 redagował „Kronikę Powszechną”. Przez kilka lat był także redaktorem serii wydawniczej „Biblioteki Dzieł Wyborowych”, która przybliżała polskiemu czytelnikowi dorobek prozaików polskich i zagranicznych. Po wybuchu I wojny światowej wyjechał do Wiednia. Do Warszawy powrócił w 1915. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 24-4-26).
Teodor Jeske-Choiński był ojcem Heleny Mężyńskiej, która była żołnierzem AK i została rozstrzelana 26 lipca 1944. Pośmiertnie odznaczona została Krzyżem Walecznych i orderem Virtuti Militari.
Twórczość thumb|Teodor Jeske-Choiński – zdjęcie wraz z autografem mały|Grób Teodora Jeske-Choińskiego na cmentarzu Powązkowskim Jeske-Choiński tworzył „w opozycji” do swego największego rywala (i osobistego przyjaciela zarazem), jakim był Henryk Sienkiewicz. Nie pisał „ku pokrzepieniu serc” i większą wagę przywiązywał do zgodności treści swych dzieł z faktami historycznymi, ale po to, aby dać wyraz przywiązaniu do tradycyjnych i uniwersalnych wartości europejskich: dziedzictwa antycznego Rzymu, katolicyzmu i cywilizacji łacińskiej. Był autorem ok. 30 powieści, dramatów i nowel o tematyce historycznej i współczesnej.