w czasie misji pojedynkował się z generałem Mierosławskim i został poważnie ranny). Po powrocie do kwatery Dąbrowskiego pomagał w formowaniu kawalerii legionowej, z którą realizował kampanię włoską w 1799 roku. W bitwie nad Trebią 15 czerwca 1799 odbił wraz z kpt. Piotrowskim z rąk nieprzyjacielskich gen. Dąbrowskiego. Został wówczas postrzelony z pistoletu. Następnie przebywał we Włoszech po przeniesieniu kawalerii do legii naddunajskiej, otrzymując jednocześnie dowództwo 7 batalionu piechoty, z którym uczestniczy w walkach nad Mincio przy oblężeniu Ferrary i Peschiery oraz w blokadzie Mantuy.
Lata 1802-1809 18 sierpnia 1802 roku został zdymisjonowany. Po powrocie do kraju osiadł w rodzinnych stronach i ożenił się z Józefą Katarzyną Stokłowską. 21 października 1805 urodził się syn pary, Jan Kanty Honoriusz. Rok później (w związku z wkroczeniem do Wielkopolski wojsk cesarza Napoleona) Biernacki wstąpił w szeregi powstającej armii i zaczął w Kaliszu organizować piechotę. Od 1806 roku był organizatorem 5 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego, z którym uczestniczył w blokadzie Grudziądza. W 1807 został majorem 6 Pułku Ułanów. Kolejnym etapem jest przeniesienie na stanowisko przewodniczącego utworzonej legionowej rady gospodarczej dla pułków artylerii i kawalerii, mającej swoją siedzibę w Poznaniu.