Lata 1816–1834 W 1816 wrócił na wieś i zajmował się pracą społeczną. Od 1820 brał czynny udział w pracach organizacyjnych Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego (1825), zostając jego prezesem w województwie kaliskim. Wraz z wybuchem powstania listopadowego (1830–1831) wrócił do wojskowości. Dzięki niemu utworzone zostały dwa pułki piesze oraz dwa i pół kawalerii, które po dwóch miesiącach opuściły województwo kaliskie, a Biernacki zaczął wówczas tworzenie rezerw. Pod koniec powstania udało mu się z nich utworzyć zalążek nowego pułku regularnego: mianowicie I batalion 8 Pułku Strzelców Pieszych. Kiedy pod koniec sierpnia oddziały rosyjskie weszły w granice województwa i zbliżały się do miasta, Biernacki z pospolitym ruszeniem wycofał się w stronę Częstochowy. W połowie września został otoczony i dostał się do niewoli rosyjskiej.

Powrócił na wieś: z Naramic przeniósł się do Kalinowy.

Po upadku powstania pozostał w kraju. Był i . Za udzielenie pomocy emisariuszom płk.