Feliks Edmundowicz Dzierżyński, ps. Jacek, Jakub, Franek, Astronom, Józef, Domański (, ur. w Oziembłowie, zm. 20 lipca 1926 w Moskwie) – polski i radziecki rewolucjonista, urzędnik i polityk. Działacz kolejno SDKPiL, SDPRR oraz RKP(b) i WKP(b). Po przewrocie bolszewickim w Rosji był organizatorem radzieckich służb specjalnych: od 1917 stał na czele Czeka, GPU i OGPU. Z uwagi na kierowniczą współodpowiedzialność za masowe prześladowanie i liczne zbrodnie podczas czerwonego terroru zyskał miano Żelaznego Feliksa, Krwawego Feliksa lub Czerwonego Kata. We współczesnej Białorusi uważany za bohatera narodowego.
Życiorys Młodość thumb|left|Feliks Dzierżyński z matką i braćmi przed domem w Dzierżynowie Był synem nauczyciela fizyki i matematyki, Edmunda Dzierżyńskiego i Heleny z Januszewskich. Edmund wywodził się ze starego szlacheckiego polsko-litewskiego rodu herbu Samson. Poza nim Dzierżyńscy mieli jeszcze trzy córki i pięciu synów: Aldonę (1870–1966), Jadwigę (1871–1949), Wandę (1878–1892, przypadkowo śmiertelnie postrzeloną przez któregoś ze starszych braci – Feliksa lub Stanisława, Witolda (1867–1868), Stanisława Czesława (1872–1917), Kazimierza (1875–1943), Ignacego (1879–1953) i Władysława (1881–1942) – profesora nauk medycznych, neurologa i psychiatrę. Ojciec bolszewika zdobył wykształcenie na , uzyskał stopień w 1863 r.