Komunistyczna Partia Zachodniej Ukrainy (KPZU, ukr. Комуністична партія Західної України) – nielegalna partia komunistyczna, działająca w II Rzeczypospolitej w województwach lwowskim, stanisławowskim, tarnopolskim i wołyńskim.
Prekursorami późniejszej KPZU były: grupy socjalistyczno-komunistyczne Borysławia, Drohobycza i Stryja, działacze IRSD (Osyp Kriłyk Wasylkiw, Roman Kuźma, Roman Rozdolśkyj), działacze borotbistów (Karol Sawrycz, Mykoła Chrystowyj, Mychajło Jałowyj).
Partia powstała w 1923 r. z przekształcenia Komunistycznej Partii Galicji Wschodniej. W 1924 r. połączyła się z Ukraińską Partią Socjal-Demokratyczną (USDP), następnie w 1925 r. została wcielona na zasadzie autonomii do Komunistycznej Partii Robotniczej Polski. Tak jak KPRP/KPP, KPZU posiadała Wydziały KC: Wydział Wojskowy (kierowany przez Oskara Berkowicza), Wydział Zawodowy, Wydział Rolny, Wydział Kolejowy. Partia odrzucała walkę zbrojną i sabotaż. Pod względem ideowym nie była jednolita i posiadała kilka frakcji. Największą z nich była grupa narodowych komunistów, która podkreślała sprawę ukraińską. Mniejszość stanowili natomiast internacjonaliści, których poglądy miały znikomy wpływ na partię. Partia skupiała się na emancypacji narodu ukraińskiego i jego dążeniu do niezależności, co było postawą odmienną od tej propagowanej przez bolszewików.