Pierwsza wzmianka z 1230 mówi o przedśmiertnym nadaniu wsi Cichowo klasztorowi w Lubiniu przez Józefa komesa cichowskiego, który zmarł w początku XIII wieku. Kolejny datowany na 1237 oraz interpolowany w 1243 jest dokumentem wystawionym przez kancelarię księcia wielkopolskiego Władysława Odonicza potwierdzającym posiadłości klasztoru w Lubiniu, wymieniającym m.in. wieś Cichowo nadaną przez komesa Józefa, syna Dobiesława oraz jego krewnych. W 1243 biskup poznański Boguchwał II nadał benedyktynom lubińskim dziesięciny ze wsi należących do klasztoru, a w tym m.in. z Cichowa. W 1246 książę wielkopolski Przemysł I przysądził Cichowo klasztorowi w Lubiniu wbrew pretensjom Krzyszka (łac. „Crisco”) oraz Krystyna, synów Boguszy oraz innych krewnych z Pożegowa i Tworzymirek.
W 1258 ksiązę wielkopolski Bolesław Pobożny zatwierdził rzekomy przywilej księcia wielkopolskiego Władysława III Laskonogiego potwierdzającego dobra klasztoru w Lubiniu i wymieniającego m.in. wieś Cichowo. W 1277 książę wielkopolski Przemysł II uwolnił niektóre wsie benedyktynów lubińskich, w tym również m.in. wieś Cichowo, z opola krzywińskiego postanawiając, aby wsie należące do klasztoru stanowiły osobne opole, które będzie dawać księciu co roku wołu i krowę.