Historia Pierwsze informacje W rejonie Sztutowa znaleziono szczątki ceramiki świadczącej o osadnictwie w okresie neolitu (młodsza epoka kamienia, epoka kamienia gładzonego, występująca na terenie Polski ok. 4500 lat p.n.e.). W okresie wczesnego średniowiecza (koniec V do końca X w.) rejon ten należał do książąt wschodniopomorskich. W pobliżu zaś na Mierzei Wiślanej przebiegała granica z pruskim plemieniem Warmów.
W 1248 r. w wyniku zawartego układu z księciem Świętopełkiem teren ten wszedł w posiadanie Krzyżaków. 18 maja 1282 r. w Miliczu pod naciskiem legata papieskiego Filipa z Fermo książę Mściwój II został zmuszony do przekazania rejonu Sztutowa. Ostatnią władczynią, przed przejęciem tego rejonu przez zakon krzyżacki, była księżna Salomea Kujawska córka Sambora II z Tczewa. Na niej to Krzyżacy wymusili zrzeczenie się praw do posiadanych dóbr, wypłacając jej odszkodowanie w wysokości 1000 grzywien.
Przed wiekiem XVIII Najstarsze wzmianki o Sztutowie sięgają XV wieku. Założycielami wsi byli rycerze Zakonu Krzyżackiego, którzy ulokowali tu stadninę koni przy Czerwonym Dworze (rezydencja myśliwska), od której wzięła się germańska nazwa Stutthof. Pierwszym, wymienionym z imienia, mieszkańcem wsi był Hannos Mandri, który w dniu 21 października 1432 otrzymał przywilej prowadzenia karczmy.