Marek Jandowicz (także Jandołowicz), znany jako ksiądz Marek (ur. 1713 we Lwowie, zm. 1799 w Berezówce k. Lubaru) – karmelita, kaznodzieja, charyzmatyczny przywódca duchowy konfederacji barskiej.
Życiorys Pochodził z lwowskiej rodziny mieszczańskiej. W 1734 wstąpił do zakonu karmelitów trzewiczkowych. W 1744 przyjął święcenia kapłańskie. Wzrastał duchowo w klasztorze w Berdyczowie i został kaznodzieją. Wyjątkowe zdolności kaznodziejskie, umiejętność leczenia i sposób obcowania z wiernymi sprawiły, iż na Podolu zaczął być uważany za cudotwórcę i świętego. Wieścił m.in. rychły upadek Stanisława Augusta. W 1759 został superiorem klasztoru karmelitów w Barze, którego fundację wyjednał u księcia Antoniego Lubomirskiego. Wraz z Józefem Pułaskim przygotowywał Konfederację barską, stając się jej przywódcą duchowym. Założył w Barze Zakon Rycerski Kawalerów Krzyża Świętego, którego głównym celem była obrona wiary katolickiej. 19 czerwca 1768 z krzyżem w ręku wystąpił przeciwko natarciu rosyjskiemu na Bar, podnosząc tym samym morale miasta. Po upadku twierdzy został pobity przez kozaków i odesłany jako wyjątkowo niebezpieczny do więzienia w Kijowie, gdzie spędził sześć lat. Sama Katarzyna II zadecydowała o jego dalszym losie. We wrześniu 1773 został wypuszczony na mocy amnestii. Był przeorem klasztorów w Annopolu i Uszomierzu.