Po zwolnieniu kontynuował działalność podziemną. Uczestniczył w akcjach nawołujących do bojkotu wyborów do Sejmu PRL w 1985 oraz wyborów do rad narodowych w 1988. W 1986 został przewodniczącym Tymczasowego Zarządu Związku NZZR „Solidarność Wiejska”. W 1987 był współtwórcą Federacji Niezależnych Samorządnych Związków Zawodowych.
W 1989 został wiceprezesem PSL (wilanowskiego). Jako jego przedstawiciel bez powodzenia kandydował do Senatu w wyborach z 4 czerwca 1989. W 1990 był członkiem Komitetu Obywatelskiego, w tym samym roku utworzył ugrupowanie pod nazwą PSL Mikołajczykowskie. Od 1991 do 1993 sprawował mandat posła na Sejm I kadencji z ramienia Porozumienia Ludowego, wybranego w okręgu radomskim, pełnił w Sejmie funkcję wicemarszałka. Zasiadał we władzach PSL-PL, liderując jednocześnie ugrupowaniu PSL Mikołajczykowskie. Nie uzyskał poselskiej reelekcji w 1993. W wyborach parlamentarnych w 1997 bezskutecznie kandydował do Sejmu z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność w województwie kieleckim.