Wiktor Bonaparte, książę Napoleon, fr. Victor Jérôme Frédéric Bonaparte, Prince Napoléon (ur. 18 lipca 1862 w Paryżu, zm. 3 maja 1926 w Brukseli) – głowa rodu Bonaparte w latach 1891–1926 i od 1884 bonapartystowski pretendent do tronu cesarskiego Francji jako Napoleon V.
Urodził się w czasie panowania Napoleona III jako syn cesarskiego kuzyna ks. Napoleona Józefa Bonaparte zwanego Plonplon i księżniczki Sabaudzkiej Klotyldy Marii, córki króla Włoch Wiktora Emanuela II. W testamencie kuzyna Napoleona zwanego Czwartym Napoleon Wiktor został wyznaczony na jego spadkobiercę i następcę w prawach do tronu, czemu natychmiast sprzeciwił się ojciec ks. Plonplon. Niemniej jednak po osiągnięciu pełnoletniości Wiktor ogłosił się w roku 1884 legalnym pretendentem, co doprowadziło do zerwania z ojcem. W 1886 władze III Republiki Francuskiej skazały wszystkich pretendentów, zarówno orleańskich jak bonapartystowskich, na banicję i Napoleon Wiktor osiedlił się w Brukseli.