Reszta wojsk tureckich poległa bądź dostała się do niewoli. Straty Polaków były znacznie mniejsze, zdobyto silnie umocnioną twierdzę z wielkimi zapasami żywności i zaopatrzenia wojennego.
Bitwa chocimska zakończyła się pełnym zwycięstwem Rzeczypospolitej, nie przyniosło ono jednak przełomu w wojnie i nie doprowadziło do odzyskania Kamieńca Podolskiego. Natomiast wzrósł niepomiernie prestiż Rzeczypospolitej w Europie, a zwłaszcza respekt dla hetmana Jana Sobieskiego u Turków, którzy odtąd zwali Sobieskiego „Lwem Chocimskim”.
Skład wojsk polskich Husaria: 1670 (12 chorągwi) Pancerni: 11 105 (110 chorągwi) Dragonia: 5828 (19 chorągwi) Jazda wołoska: 1619 (19 chorągwi) Arkebuzeria: 342 (3 chorągwie) Piechota: 7988 (23 chorągwie) Piechota węgierska: 500 (4 chorągwie) Łącznie: 29 052 żołnierzy
Upamiętnienie Walki rycerzy polskich pod Chocimiem zostały, po 1990 r., upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie napisem na jednej z tablic:
CHOCIM2 IX – 9 X 162110 – 11 XI 1673
Zobacz też bitwa pod Chocimiem (1621)
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Liturgiczna tradycja zwycięstwa pod Chocimiem
Chocim, Bitwa pod Chocim, Bitwa pod Kategoria:Chocim