Jerzy Józef Elizeusz Szembek (ur. 14 czerwca 1851 w Ujściu, zm. 7 sierpnia 1905 w Porębie Żegoty) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny płocki w latach 1901–1903, arcybiskup metropolita mohylewski i administrator apostolski diecezji mińskiej w latach 1903–1905.
Życiorys Urodził się 14 czerwca 1851 w Ujściu na Podolu w rodzinie Józefa i Józefy z Moszyńskich. Dzieciństwo spędził w Warszawie przy rodzicach, następnie kształcił się w Gimnazjum św. Anny w Krakowie, które ukończył z wyróżnieniem w 1869. Studiował historię literatury polskiej i prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Jako 38-latek wstąpił do seminarium duchownego w Saratowie. Tamże 19 marca 1893 otrzymał święcenia prezbiteratu.
Pracował jako duszpasterz w Astrachaniu i proboszcz parafii katedralnej w Saratowie, gdzie odbudował zniszczony kościół, zorganizował szkółki parafialne oraz utworzył dwa przytułki dla bezdomnych. Był profesorem seminarium duchownego w Saratowie. Uzyskał godność kanonika kapituły katedralnej.