Pod koniec XVII wieku w Dąbrowach mieściła się cegielnia. Natomiast w wieku XVIII we wsi funkcjonowała kopalnia bursztynu.
Od chwili powstania Dąbrowy były wsią nadgraniczną położoną w sąsiedztwie Prus Wschodnich. W lustracji starostwa ostrołęckiego z 1789 zapisano, że część gruntów Dąbrów zabrano na rzecz wsi Rozogi po stronie pruskiej. Pola wsi Dąbrowy były dziarnowate, Zgorzyste, oprócz Zarośli borowych rzadkich, lasu niema żadnego. We wsi mieszkało 102 gospodarzy, którzy płacili rocznie 2964 zł czynszu i 714 zł propinacji.
Wiek XIX W wieku XIX liczba gospodarstw i mieszkańców miejscowości systematycznie rosła:
1827 r. – 114 gospodarstw i 754 mieszkańców, 1830 r. – 125 gospodarstw i 655 mieszkańców, 1876 r. – 985 mieszkańców, 1880 r. – 132 gospodarstwa i 1207 mieszkańców.
W okresie powstania styczniowego w Dąbrowach doszło do dwóch ataków oddziałów powstańczych na rosyjską komorę celną. W dniu 2 lutego 1863 r. oddział powstańczy pod dowództwem Roberta Skowrońskiego liczący ponad 140 osób zaatakował rosyjską komorę celną bronioną przez 36 żołnierzy straży granicznej i 12 kozaków. W wyniku starcia zginęło 18 Rosjan, 5 zostało rannych, a 4 wzięto do niewoli. Do Rozóg uciekło 22 Rosjan i kozaków. Zginął jeden powstaniec o nazwisku Stępkowski, 4 zostało rannych.