Historia W 1910 r. wieś posiadała 187 mieszkańców - 179 mówiących j. polskim, 8 j. niemieckim. Głównym źródłem utrzymania ludności było rolnictwo. W wyborach komunalnych z listopada 1919 r. oddano wszystkie 55 głosów na listę polską, zdobywając komplet 9 mandatów. Podczas plebiscytu 103 uprawnionych do głosowania (w tym 12 emigrantów). Głosowało za Polską 70, za Niemcami - 33 wotantów. W III powstaniu śląskim zajął Dąbrówkę 7 maja 1921 r. batalion tarnogórski Romana Koźlika z Podgrupy „Bogdan”. 14 maja w okolicy wsi rozegrała się bitwa tegoż batalionu z siłami Selbstschutz Oberschlesien, usiłującymi poszerzyć przedmoście gogolińskie zakończona niepowodzeniem Niemców. Podczas bitwy o Górę św. Anny, 21 maja, oddziały wydzielone z batalionu Alojzego Kurtoka pod dowództwem kpt. Jana Kellera przeprowadziły przy wsparciu oddziału szturmowego Karola Walerusa kontratak z rejonu Dąbrówki, zadając duże straty maszerującej bez ubezpieczenia szosą Gogolin-Strzelce Opolskie kompanii Freikorps Oberland i zmuszając ją do panicznej ucieczki. Był to sukces przejściowy oddziałów powstańczych i wkrótce batalion Kurtoka musiał wycofać się w kierunku Żyrowy. Jeszcze tego samego dnia wieś została zajęta przez oddziały Oberlandu. Kontratak polski podjęty 23 maja od. płn.-wsch. na Dąbrówkę i Gogolin przez batalion kpt.