W budynkach Technische Hochschule, z wykorzystaniem jej sprzętu i bibliotek, utworzono w 1945 polską Politechnikę Wrocławską. W zagospodarowanie budynków i organizację nowej uczelni mocno zaangażowane było lwowskie środowisko naukowe. Szczególną rolę w tym procesie odegrali akademicy Politechniki Lwowskiej: jej rektorzy – prof. Edward Sucharda i prof. Kazimierz Zipser – a także prof. Kazimierz Idaszewski. Wśród dziewięciorga jej wykładowców, którzy tworzyli politechnikę we Wrocławiu, była jedna kobieta, dr Ewa Neyman-Pilatowa. Duży wkład wniósł również inż. Dionizy Smoleński, przed wojną asystent na Politechnice Warszawskiej.
Pierwszy polski wykład w Politechnice Wrocławskiej, wygłoszony przez profesora Kazimierza Idaszewskiego, odbył się 15 listopada 1945. Dzień ten obchodzony jest jako święto uczelni, a także święto nauki wrocławskiej. W latach 1945–1951 Politechnika była administracyjnie połączona z Uniwersytetem Wrocławskim. Pierwszym rektorem uczelni połączonych pod nazwą Uniwersytet i Politechnika we Wrocławiu został prof. Stanisław Kulczyński.