Pierwszy zachowany zapis o miejscowości pochodzi z archiwów kościelnych. W 1417 odnotowany został miejscowy pleban Mikołaj. W 1418 wspomniano Bogufała procuratora dóbr biskupich w Dusznikach i Buku, dziedzica wsi Sarnowo w powiecie gnieźnieńskim.
W 1434 miejscowy pleban toczył proces o 2 ćwiertnie (łac. „mensura”) opłaty zwanej meszne z dwóch łanów opuszczonych w Turkowie oraz o dwie ćwiertnie żyta z 2 łanów sołectwa w Zakrzewie, uprawianych przez szlachciankę Agnieszkę z Niewierza. W 1453 Adam kościelny (łac. „minister ecclesie”) w Dusznikach pozwany został przez plebana z Radzimia o dwa małdraty żyta i 16 ćwiertni (mensura) owsa, które w roku zaprzeszłym, zbierając w imieniu plebana radzimskiego, zabrał sobie do Dusznik. W 1493 wspomniany został Maciej wikary w Dusznikach. W 1446 Andrzej Bniński biskup poznański wydał wyrok w procesie, który toczyli opatrzny Andrzej pleban w Dusznikach oraz opatrzny Tworek Kowal z Dusznik. Pleban miał mu zapłacić za dwie rany krwawe tyle, ile płaci się kmieciom według prawa polskiego. W 1476 odnotowano imiennie pracownika Adama kmiecia z Dusznik.