Jako pierwszy zespół zmiażdżenia opisał japoński lekarz Seigo Minami, w roku 1923. Zbadał on zmiany patologiczne zaobserwowane u trzech żołnierzy, którzy zmarli podczas I wojny światowej z powodu niewydolności nerek. Zmiany wykryte u nich w nerkach świadczyły o nagromadzeniu się w nich nadmiaru mioglobiny, powstałej w wyniku uszkodzenia i rozpadu mięśni, związanego z ich uprzednim niedotlenieniem. Postępująca ostra niewydolność nerek była z kolei następstwem ostrej martwicy kanalików nerkowych.
Zespół zmiażdżenia został opisany także w późniejszym czasie, przez brytyjskiego lekarza Erica Bywatersa, który zaobserwował go u swoich pacjentów w roku 1941, w trakcie trwającego wówczas bombardowania Londynu (zob. Blitz). Bywaters uznał ten zespół za pewien rodzaj zespołu poreperfuzyjnego, mogący pojawić się po ustaniu działania pewnego miażdżącego ciśnienia na tkanki ciała. Uważa się, że mechanizm powstawania zespołu zmiażdżenia polega na uwolnieniu do krwiobiegu produktów rozpadu mięśni – zwłaszcza mioglobiny, potasu i fosforu – będących efektem tak zwanej rabdomiolizy (tzn. rozpadu mięśni szkieletowych uszkodzonych w wyniku niedokrwienia).
Linki zewnętrzne
Kategoria:Choroby nerek
Przypisy