(1,8%) Honduras – 520 tys. (7,1%) Nikaragua – 443 tys. (7,3%) Panama – 204 tys. (5,6%) Kostaryka – 114 tys. (2,6%) Paragwaj – 95 tys. (1,4%) Salwador – 70 tys. (1,0%) Gujana – 60 tys. (7,5%) Belize – 24 tys. (7,3%) Gujana Fr. – 19 tys. (8,2%) Surinam – 12 tys. (2,5%) RAZEM – 55,1 mln W większości krajów obu Ameryk tradycyjne indiańskie grupy i tworzone przez nie nowoczesne organizacje występują wobec władz państwowych (i na forum międzynarodowym, w tym w ONZ i OPA) z rozmaitymi roszczeniami o charakterze politycznym, społecznym i gospodarczym, powołując się na liczne względy historyczne, społeczne i prawne. W niektórych państwach nadal zabiegają o formalne uznanie swoich praw grupowych jako ignorowane przez krajowe systemy prawne i konstytucje ludy tubylcze i mniejszości etniczne. Społeczność międzynarodowa wspiera prawa ludów tubylczych m.in. poprzez proklamowanie pod auspicjami ONZ kolejnych „Dekad ludów tubylczych” oraz promowanie wynegocjowanej w ramach ECOSOC i przyjętej w 2007 przez Zgromadzenie Ogólne ONZ Deklaracji praw ludów tubylczych.
Regiony zamieszkania mały|Kręgi kulturowe, grupy językowe i plemiona Indian na terenie współczesnych Stanów Zjednoczonych w początkach europejskiej kolonizacji kontynentu (XVII w.) – cz. zachodnia