W latach 1428-1449 właścicielem we wsi był Abraham Kębłowski, który od nazwy swojej rodowej wsi Kębłowo przyjął odmiejscowe nazwisko. W 1428 woźny sądu ziemskiego potwierdził granice pomiędzy dziedzinami Gościeszyn należącej do Abrahama Kębłowskiego stryja i jego bratanków Dobrogosta i Niemierzy z Jezior Wielkich w powiecie pyzdrskim, a Błockiem Mikołaja, Piotra i Stefana, poczynając od styku ze wsią Łąkie aż do miejsca, gdzie Abraham Kębłowski „wstłuknął” (staropol. „zgłosił pretensje przeciwko wytyczaniu granicy”). W latach 1429-1430 bracia Dobrogost i Niemierza Jezierscy toczyli proces sądowy ze stryjem Abrahamem Kębłowskim o granice pomiędzy Dąbrową koło Wolsztyna (obecnie to Dąbrowa Stara), która była własnością Jezierskich, a Gościeszynem Kębłowskiego.
W 1449 woźny wywołał dokument wystawiony przez starostę generalnego Wielkoposlki Łukasza Górkę dotyczący sumy 1200 grzywien szer. groszy na dziedzinach Rakoniewice i Gościeszyn na rzecz Anny żony szlachcica Jana Nostwica pochodzącego z łużyckiego rodu Nosticów z miejscowości Nosaćicy (obecnie to dzielnica miasteczka Weißenberg), a sąd przysądził dokumentowi wieczystą moc. Abraham Kębłowski natomiast w imieniu swojej córki Anny zapłacił opłatę zwaną „przysądne”.