Historia W I poł. XIX w. we wsi istniał dwór, którego lokalizacja jest obecnie nieznana. W 1825 r. wieś (składająca się z 20 "dymów") należała do Banku Berlińskiego, co być może było przyczynkiem do zamieszkiwania tu kolonistów niemieckich, którzy w poszukiwaniu ziem pod uprawę zajmowali gozdowskie lasy i nieużytki, stanowiąc z czasem znaczną większość mieszkańców Gozdów (do stycznia 1945). Zbór ewangelicki znajdował się w miejscu zajmowanym przez wzniesiony już po II wojnie światowej budynek szkoły podstawowej, a cmentarz w pobliżu obecnego przejazdu kolejowo-drogowego na terenie, który jest już częścią lasu koziołkowskiego (w końcu lat 90. XX w. pozostałości cmentarza zostały uprzątnięte, ogrodzone i oznaczone odpowiednią tablicą informacyjną). W czasie powstania styczniowego 1863 r. w pobliżu Gozdów (w miejscowości Koziołek) miała miejsce krwawa potyczka z oddziałem carskiej armii rosyjskiej. Poległych podczas niej powstańców pochowano w mogile na cmentarzu w Ligowie.

W początku lat. 80. XIX w. wieś należała do powiatu lipnowskiego i gminy Osiek. Mieszkało w niej 367 mieszkańców w 44 "dymach", a znajdował się w niej ewangelicki dom modlitwy, szkoła elementarna i karczma. Włościanie uprawiali we wsi 1343 morgi ziemi (ok. 650 ha), a "dwór" zamieszkany przez 6 osób posiadał 30 morg (ok.