W 1966 roku zadebiutował również w wyścigu Indianapolis 500, w którym prowadził przez większą część wyścigu, jednak musiał się wycofać z powodu awarii pompy olejowej na osiem okrążeń przed końcem. Mimo to zdobył tytuł Debiutanta Roku. Wystartował też w wyścigu 24h Le Mans, prowadząc eksperymentalne samochody Ford GT40.
W sezonie 1967 BRM nadal borykało się z problemami technicznymi. Stewart zajął drugie miejsce w Grand Prix Belgii, pomimo problemów ze skrzynią biegów. W Formule 2 odniósł zwycięstwa m.in. na torach Karlskoga, Enna, Oulton Park i Albi, jeżdżąc bolidami Matra MS5 i MS7. W wyścigach długodystansowych, wspólnie z Chrisem Amonem, zajął drugie miejsce w 6-godzinnym wyścigu na torze Brands Hatch. W tym samym roku podjął także próbę zakwalifikowania się do wyścigu NASCAR – National 500 – jednak bez powodzenia.
Matra/Tyrrell (1968–1973)
W sezonie 1968 Stewart przeszedł do zespołu Matra International, prowadzonego przez Kena Tyrrella, gdzie ścigał się samochodem Matra MS10 z silnikiem Coswortha. Poza rolą kierowcy odegrał istotną rolę w zarządzaniu zespołem – negocjował dodatkowe finansowanie ze sponsorem François Guiterem oraz prowadził rozmowy z dostawcami silników i opon: Fordem i Goodyearem.