W sezonie 1971 Stewart sięgnął po swój drugi tytuł mistrza świata, prowadząc bolid Tyrrell 003. Zwyciężył w sześciu Grand Prix: Hiszpanii, Monako, Francji, Wielkiej Brytanii, Niemiec i Kanady. Równolegle startował w pełnym sezonie serii Can-Am, prowadząc Lole T260 zespołu Carla Haasa. W rywalizacji z dominującymi McLarenami Denny’ego Hulme’a i Petera Revsona odniósł dwa zwycięstwa (Mont-Tremblant i Mid-Ohio), kończąc sezon na trzecim miejscu w klasyfikacji generalnej. Intensywny tryb życia – liczne podróże międzykontynentalne oraz napięty harmonogram medialny – odbiły się na jego zdrowiu. Mimo zdiagnozowanej mononukleozy Stewart zdołał zdobyć tytuł, przelatując Atlantyk aż 186 razy w ciągu roku.
W 1972 roku opuścił Grand Prix Belgii z powodu zapalenia żołądka, rezygnując też z planowanego startu w Can-Am w barwach McLarena. W Formule 1 zwyciężył w Argentynie, Francji, USA i Kanadzie, kończąc sezon na drugim miejscu za Emersonem Fittipaldim. Występował także w wyścigach samochodów turystycznych, prowadząc Forda Capri RS2600 w mistrzostwach Europy, m.in. z François Cevertem. Najlepszym wynikiem było drugie miejsce w 6h Paul Ricard. W tym samym roku otrzymał Order Imperium Brytyjskiego (OBE).