Osiedle istniało już w XV w. choć nie było wymieniane w Liber Beneficiorum Jana Długosza, jednakże jak wynika ze spisów poborów Skawa w 1490 roku należała do parafii w Mszanie. Spis poborów nazywa Skawę NISZAVA PARVA. Z tego spisu wynika, że jeszcze w 1581 roku Skawa należała do tej samej parafii w Mszanie Dolnej i w skład jej wchodziło 15 łanów kmiecych, 10 zagród z rolą, 3 zagrody bez roli, łan sołtysi. Pod koniec XIX w. Skawa liczyła 284 domostwa i 1713 mieszkańców. W tym okresie działała już w Skawie szkoła ludowa. Do większych zabudowań należała posesja K. br. Borowskiego właściciela Skawy – tzw. klasycystyczny dwór, parterowy z dachem siodłowym, który nie zachował się do naszych czasów.
Piękne położenie Skawy, warunki klimatyczne oraz sąsiedztwo miejscowości uzdrowiskowych zadecydowały o tym, że Zgromadzenie Salezjańskie, przychylając się do próśb miejscowej ludności, postanowiło zgodnie z życzeniem skawian wybudować w Skawie zakład dla młodzieży oraz kościół. Początki Zakładu Salezjańskiego związane są z rodziną Koniecznych, która znała salezjanów z Oświęcimia, gdzie w zakładzie oświęcimskim wychowywał się jej syn Władysław Konieczny.