Pęknięcia ułatwiają wnikanie w głąb ziemi wody pochodzącej z opadów atmosferycznych, która rozpuszcza dwutlenek węgla wydostający się z porowatych skał i wypłukuje ze skał liczne pierwiastki: magnez, sód, wapń i inne dając w efekcie różne typy wód mineralnych.
Współczesna szata roślinna obszaru Skawy została ukształtowana w wyniku długotrwałego działania klimatu i czynników geologicznych. W wyniku zwilgotnienia klimatu, pierwotne lasy, które zalegały niegdyś ten teren składały się z mieszanych drzewostanów bukowo-jodłowych, między którymi trafiały się świerki, jawory i modrzewie. Ludność, szukając nowych obszarów pod uprawy rolne, doprowadziła do wytrzebienia lasów. Następnie do zalesienia terenów został wprowadzony świerk. Sztucznie wprowadzane lasy świerkowe odznaczają się słabym przyrostem, szybko ulegają szkodnikom i łatwo są niszczone przez wiatry. Ponadto ich poszycie zostało pozbawione naturalnej ściółki, na miejsce której rozprzestrzeniły się zarośla maliniaka, jeżyny, paproci skutecznie pochłaniające składniki odżywcze z gleby na niekorzyść drzewostanu. Na łąkach i polanach występują rośliny, m.in. gatunki chronione: storczyki, śnieżyca wiosenna. Nad rzeką Skawą występują olchy, wierzby, czeremchy.