W 1827 r. było tu 23 domów i 164 mieszkańców. W 1882 było 54 domów i 352 mieszkańców, 515 mórg ziemi dworskiej i 853 mórg włościańskiej.

Pisze o niej Długosz L.B. (t.III s.412) nazywając Jagodno – że należy do klasztoru wąchockiego.

Z nielicznych zachowanych dokumentów wiadomo, że w XV wieku istniała w Jagodnem karczma, dla podróżnych, kupców oraz urzędników kościelnych i państwowych, był to bowiem okres silnego rozwoju handlu.

Wiadomo, że w 1662 roku Jagodne liczyło 98 mieszkańców. W XVIII wieku liczba ludności uległa prawie podwojeniu.

Okres porozbiorowy Po rozbiorach tereny Jagodnego początkowo należały do zaboru austriackiego, potem do Księstwa Warszawskiego, a następnie znalazły się pod zaborem rosyjskim. W 1815 roku wieś znalazła się w obrębie Królestwa Polskiego w granicach województwa sandomierskiego. Po roku 1860 kiedy Królestwo Polskie stanowiło integralną część imperium rosyjskiego, Jagodne znalazło się w guberni sandomierskiej, a od 1845 roku – radomskiej, w powiecie iłżeckim.