Eksploatacja i obróbka wapienia w Janikowie rozpoczęła się w XVI w. Według miejscowej legendy początkiem ośrodka kamieniarskiego było osadzenie tu, przez królową Bonę, kilku rzeźbiarzy-kamieniarzy, przywiezionych wraz z dworem z Włoch. Nie wiadomo jak w rzeczywistości zapoczątkowana została tradycja kamieniarska w tej okolicy, jednak część mieszkańców ma włoskie korzenie. Do dziś zachowała się pamięć o włoskich nazwiskach: Roletti (współcześnie Rolecki), Biaz, Della Rosse-Dellarus, Marconi i Monti. Możliwe jednak, że osadnicy włoscy przybyli tu dopiero pod koniec XVIII w., w czasie gdy miasto należało do rodziny Corticellich.
W I poł. XVIII w. Józef Sapieha miał tu kamieniołom i duży warsztat, gdzie wstępnie obrabiano kamień na potrzeby innych pracowni rzeźbiarskich. Wykonywano tu także ciosy i bloczki na potrzeby budownictwa. Bloki kamienne były wywożone drogą lądową, lub transportowano je do Maruszowa – na brzeg Wisły, skąd spławiano je na tratwach i łodziach. W tym okresie pracował w Janikowie rzeźbiarz Tomasz Hutter – twórca m.in. rzeźb na frontonie pałacu w Czyżowie Szlacheckim.