Według austriackiego spisu ludności z 1900 w 247 budynkach w Jasienicy na obszarze 1188 hektarów mieszkało 2048 osób, co dawało gęstość zaludnienia równą 172,4 os./km², z tego 848 (41,4%) mieszkańców było katolikami, 1155 (56,4%) ewangelikami, a 45 (2,2%) wyznawcami judaizmu, 1930 (94,2%) było polsko-, 105 (5,1%) niemiecko-, a 4 (0,2%) czeskojęzycznymi. Do 1910 roku liczba budynków wzrosła o 17, a mieszkańców o 317. 1114 (47,1%) było katolikami, 1212 (51,2%) ewangelikami, 23 (1%) żydami, a 16 było jeszcze innej religii, 1800 (76,3%) było polsko-, 539 (22,8%) niemiecko-, 6 (0,3%) czeskojęzycznymi, a 14 (0,6%) posługiwało się jeszcze innym językiem.

Po zakończeniu I wojny światowej tereny, na których leży miejscowość – Śląsk Cieszyński stał się punktem sporu pomiędzy Polską i Czechosłowacją. W 1918 roku na bazie Straży Obywatelskiej miejscowi Polacy utworzyli lokalny oddział Milicji Polskiej Śląska Cieszyńskiego, który podlegał organizacyjnie 11 kompanii w Bielsku.

Po II wojnie światowej w Jasienicy osiedliła się grupa Polaków wysiedlonych z Kresów Wschodnich, a w 1953 r. przesiedleńcy z zalanego przez Zbiornik Goczałkowicki Zarzecza.

W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Jasienica.