Wieś odnotowano również w historycznych rejestrach podatkowych. W 1530 miał miejsce pobór od 3 i 1/4 łana. W 1563 pobrano podatki od 5 i 3/4 łana oraz karczmy dziedzicznej. W 1564 część pani Gostyńskiej miała 5,5 łanów kmiecych. W 1581 pobór odbył się od 6 i 1/4 łana, 4 zagrodników, jednego komorników, dwóch rybaków, owczarz zapłacił od 17 wypasanych owiec, a najemny robotnik, zwany ratajem, zapłacił od pługa.

W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Jezierzyce polskie należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kosten rejencji poznańskiej. Jezierzyce polskie należały do okręgu krzywińskiego tego powiatu i stanowiły - wraz z folwarkiem Jezierzyce małe (1 dom, 14 mieszk.) – odrębny majątek, którego właścicielem był wówczas (1846) Zygmunt Żychliński. Według spisu urzędowego z 1837 roku Jezierzyce polskie liczyły 157 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 23 dymy (domostwa).

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Jezierzyce w Słowniku historyczno-geograficznym ziem polskich w średniowieczu (online).

Kategoria:Jezierzyce (województwo wielkopolskie)